Strategia dydaktyczna zwaną „backward chaining”, polega na tym, że uczeń rozpoczyna zadanie od końca, a nie od początku. Jest to forma scaffoldingu, która umożliwia uczniowi przeskoczenie początkowych etapów zadania i skupienie się na końcowych fazach. Strategia ta może być stosowana w wielu dziedzinach edukacyjnych i jest szczególnie pomocna dla uczniów, którzy potrzebują dodatkowego wsparcia lub scaffoldingu. Przykładem zastosowania jest nauczanie umiejętności życiowych młodym dzieciom lub uczniom z niepełnosprawnościami. Strategia ta pozwala na indywidualne podejście do potrzeb ucznia i zwiększa szanse na sukces w nauce.
Technika ta może być stosowana w różnych dziedzinach nauki, w tym w nauczaniu języków obcych, matematyki, nauk przyrodniczych i innych. Przykładem zastosowania backward chaining w nauce matematyki jest nauczanie algorytmów. Zamiast uczyć algorytmu od początku, zaczyna się od końcowego wyniku i wprowadza się każdy kolejny krok w odwrotnej kolejności, aż do osiągnięcia początkowego stanu.
Nauka angielskiego
W nauce języków obcych, backward chaining jest wykorzystany na przykład w metodzie Callana. Nauczyciel modeluje zdanie, które może być modyfikowane poprzez dodawanie nowych słów i struktur gramatycznych, aby tworzyć nowe zdania.
Konkretne przykłady zastosowania backward chaining wymienione w artykule:
- w pisaniu opowiadań można dostarczyć uczniowi pomysł lub obrazy przedstawiające sekwencję wydarzeń, aby ułatwić mu wymyślenie własnego pomysłu na opowiadanie,
- przy pisaniu tekstów naukowych można dostarczyć wcześniej wybrane źródła i gotowe notatki na temat, a następnie poprosić ucznia o napisanie podsumowania badań,
- w matematyce można wykonać pierwsze kilka kroków zadania, a następnie poprosić ucznia o kontynuowanie zadania, aż do momentu, gdy będzie gotowy, by działać odwrotnie, z wykonanymi dla niego mniejszymi krokami,
- podobnie jak w przypadku popularnych usług dostaw zestawów do gotowania (np. HelloFresh), można dostarczyć dokładnie odmierzone składniki dla określonych dań i mówić, jak dokładnie je przygotować, co wprowadza nas kilka kroków w procesie przygotowywania posiłku.
Terapeutyczne zastosowanie
Backward chaining może być również wykorzystany w terapii, szczególnie w nauczaniu umiejętności życiowych, takich jak samoobsługa czy przygotowywanie posiłków. Na przykład, jeśli osoba musi nauczyć się gotować, nauczyciel lub terapeuta zaczyna od nauki dekorowania gotowego dania. Tak jak dzieci dekorują pierniczki lukrem, a dopiero później stopniowo opanowują inne czynności jak wyrabianie i wałkowanie ciasta, mieszanie składników, ważenie itp.
Korzyści płynące z zastosowanie tej metody:
- Pomaga w skupieniu uwagi: Dzięki temu, że uczniowie wiedzą, czego mają szukać, i mają określony cel do osiągnięcia, mogą skoncentrować swoją uwagę na ostatecznym celu, co zwiększa skuteczność ich nauki.
- Ułatwia przenoszenie umiejętności: Backward chaining pozwala na stopniowe wprowadzanie bardziej zaawansowanych umiejętności poprzez koncentrację na podstawowych elementach i łączenie ich w kolejne etapy. To umożliwia uczniom zbudowanie mocnej podstawy i przeniesienie tych umiejętności na bardziej złożone zadania.
- Pomaga w budowaniu motywacji: Backward chaining umożliwia uczniom stopniowe osiąganie postawionych celów, co może zwiększać ich poczucie osiągnięcia i motywację do dalszej pracy. Uczeń nie musi przechodzić caaałej drogi do celu, a jedynie jeden lub dwa kroki. To bardzo motywujące, kiedy szybko widzimy efekt końcowy.
- Umożliwia dostosowanie tempo nauki: Ponieważ każdy krok w backward chaining jest dokładnie określony, uczniowie mogą pracować w swoim tempie i powtarzać etapy, które wymagają dodatkowej uwagi.
W każdym z tych przypadków backward chaining może pomóc uczniom w zrozumieniu i opanowaniu nowych umiejętności w sposób skuteczny i efektywny, nie zniechęcając ucznia skomplikowaniem procesu.
Link do artykułu: https://www.cultofpedagogy.com/backward-chaining/
Więcej o tej strategii dydaktycznej: https://www.melaniemeehan.com/
